การพัฒนารถเข็นกวาดขยะแบบกึ่งอัตโนมัติสําหรับใช้ในชุมชน

ผู้แต่ง

  • รุ้งสุริยา บุญตาแสง สาขาวิชาวิศวกรรมการจัดการอุตสาหกรรม คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์
  • จิราวัฒน์ พิมพากุล สาขาวิชาวิศวกรรมการจัดการอุตสาหกรรม คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์
  • ภานุวัฒน์ ภูมิชัย สาขาวิชาวิศวกรรมการจัดการอุตสาหกรรม คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์
  • อุดมพงษ์ เกศศรีพงษ์ศา สาขาวิชาวิศวกรรมการจัดการอุตสาหกรรม คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์

คำสำคัญ:

การพัฒนา, รถเข็นกวาดขยะ, กึ่งอัตโนมัติชุมชน, ชุมชน

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนารถเข็นกวาดขยะแบบกึ่งอัตโนมัติสําหรับใช้ในชุมชนบ้านกลันทา ตําบลกลันทา อําเภอเมือง จังหวัดบุรีรัมย์ 2) เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพของรถเข็นกวาดขยะแบบกึ่งอัตโนมัติที่พัฒนาใหม่กับเครื่องแบบเดิม และ 3) เพื่อหาความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ของรถเข็นกวาดขยะ
แบบกึ่งอัตโนมัติและหาความพึงพอใจในการใช้รถเข็นกวาดขยะแบบกึ่งอัตโนมัติของผู้ใช้ผลการวิจัยพบว่ารถเข็นกวาดขยะแบบใหม่มีประสิทธิภาพในการทํางานสามารถลดเวลาในการเก็บขวดพลาสติก 1 กิโลกรัมจากเดิม 15.36 นาทีเหลือ 14.57 นาทีลดลง 0.79 นาทีคิดเป็นร้อยละ 5.14 สามารถลดเวลาในการเก็บ
ใบไม้ 1 กิโลกรัม จากเดิม 20.44 นาทีเหลือ 18.35 นาทีลดลง 2.09 นาทีคิดเป็นร้อยละ 10.22 สามารถลดเวลาในการเก็บเศษพลาสติก 1 กิโลกรัม จากเดิม 18.39 นาทีเหลือ 16.45 นาทีลดลง 1.94 นาทีคิดเป็นร้อยละ 10.55 สามารถลดเวลาในการเก็บกระป๋อง 1 กิโลกรัม จากเดิม 15.41 นาทีเหลือ 14.55 นาทีลดลง 0.86 นาทีคิดเป็นร้อยละ5.58 ผลการวิเคราะห์พึงพอใจพบว่า ผู้ใช้มีความพึงพอใจในด้านโครงสร้าง มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.80 ด้านการใช้งาน มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.20 และด้านคุณค่า มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.80 ดังนั้น สรุปภาพรวม ความพึงพอใจของผู้ใช้งานทั้งหมดที่มีต่อรถเข็นกวาดขยะแบบกึ่งอัตโนมัติทั้ง 3 ด้าน มีค่าเฉลี่ยโดยรวมเท่ากับ 3.94 คิดเป็นร้อยละ 78.80 เมื่อวิเคราะห์จุดคุ้มทุนทางเศรษฐศาสตร์พบว่า ต้องขาย 1 เครื่องถึงจะคุ้มทุน

เอกสารอ้างอิง

กรมควบคุมมลพิษ. “การจัดการขยะมูลฝอยชุมชนอย่างครบวงจร.” กรุงเทพมหานคร, 2562.

เทศบาลตําบลกลันทา. “ข้อมูลด้านสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติในเขตเทศบาลตําบลกลันทา.” บุรีรัมย์ : เรวัตการพิมพ์, 2561.

วุฒิวัฒน์ สมบูรณ์ และคณะ. “รถเก็บใบไม้แห้งพลังงานแสงอาทิตย์.” ปริญญาวิศวกรรมศาสตรบัณฑิตสาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม, กรุงเทพมหานคร. 2561.

ปรียาภรณ์ ศรีบุญเพ็ง และคณะ. “การพัฒนาเครื่องรวบรวมเศษหญ้าที ่ถูกตัดแล้วบนหญ้า.” ภาควิชาวิศวกรรมเกษตร คณะวิศวกรรมศาสตร์กําแพงแสน, นครปฐม. 2553.

ไกรสร รวยป้อม และคณะ. “เครื่องเก็บขยะต่อพ่วงท้ายรถแทรกเตอร์ขนาดเล็ก.” ปริญญาวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม, กรุงเทพมหานคร. 2555.

ไตรรงค์ วิทยาคมและคณะ. “การพัฒนาเครื่องดูดใบไม้ระบบสุญญากาศ.” วิทยานิพนธ์วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี, นครราชสีมา. 2556.

กุศล ประกอบการ. “รถพ่วงเก็บขยะชายหาด.” วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. ปีที่ 19, ฉบับที่ 1, 2559, หน้า 73-80.

ทัศนเทพ อาจหยุด. “รถเข็นกวาดขยะแปรงกวาดแบบรัศมี.” วิทยานิพนธ์วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี, นครราชสีมา. 2559.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

บุญตาแสง ร., พิมพากุล จ., ภูมิชัย ภ., & เกศศรีพงษ์ศา อ. (2020). การพัฒนารถเข็นกวาดขยะแบบกึ่งอัตโนมัติสําหรับใช้ในชุมชน. Journal of Industrial Technology Buriram Rajabhat University, 2(1), 23–31. สืบค้น จาก https://ph05.tci-thaijo.org/index.php/bru-idtech-journal/article/view/14

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย